முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி யுத்தத்தில் நந்திக் கடலில் ஓடிய இரத்த ஆறு | 16 வருடங்களுக்குப்பின் | “நினைவுகள் அழியாது… சொல்லப்படாத கதைகள் இன்னும் உயிருடன் உள்ளன.”
முள்ளிவாய்க்கால் – ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்றில் ஆறாத வடுவாகவும், கண்ணீர் மல்கும் அத்தியாயமாகவும் இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. 16 ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்ட போதிலும், நந்திக்கடல் சாட்சியாக நடந்த அந்த துயரங்கள் இன்றும் ஒவ்வொரு தமிழனின் மனசாட்சியையும் உலுக்கிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.
நந்திக்கடல்: குருதி தோய்ந்த நினைவுகள்
2009 மே மாதத்தின் அந்த இறுதி நாட்களில், ஒருபுறம் கடல், மறுபுறம் நந்திக்கடல் என குறுகிய நிலப்பரப்பிற்குள் லட்சக்கணக்கான மக்கள் முடக்கப்பட்டனர். அன்று நந்திக்கடலில் ஓடியது வெறும் நீரல்ல; அது ஒரு இனத்தின் கண்ணீரும் செந்நீரும் கலந்த ஆறு.
- சொல்லப்படாத கதைகள்: பசியால் வாடிய குழந்தைகள், மருந்துப் பொருட்கள் இன்றி உயிருக்குப் போராடிய முதியவர்கள் என ஒவ்வொரு குடும்பத்திடமும் ஒரு சோகக் கதை இன்றும் புதைந்து கிடக்கிறது.
- அழியாத நினைவுகள்: உறவுகளை இழந்த ஏக்கம், சொந்த மண்ணிலேயே அகதிகளாக நின்ற அவலம் என முள்ளிவாய்க்கால் மண் சுமந்து நிற்கும் வலிகள் ஏராளம்.
- நீதிக்கான காத்திருப்பு: 16 வருடங்கள் கடந்தும், காணாமல் போன தங்கள் உறவுகள் வருவார்கள் என்று வாசலையே பார்த்திருக்கும் தாய்மார்களின் கண்கள் இன்றும் ஈரமாகவே உள்ளன.
முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி: ஒரு குறியீடு
இன்று முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி என்பது வெறும் உணவு அல்ல; அது அந்த இக்கட்டான சூழலில் மக்கள் உயிர் பிழைக்கக் குடித்த ஒரே ஆதாரத்தின் நினைவுச் சின்னம். இது எமது மக்களின் உறுதியையும், அவர்கள் சந்தித்த பேரவலத்தையும் உலகுக்கு உரக்கச் சொல்லும் ஒரு அடையாளமாக மாறியுள்ளது.
“வரலாறு என்பது வெற்றியாளர்களால் எழுதப்படலாம், ஆனால் உண்மைகள் எப்போதும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நினைவுகளில் உயிருடன் இருக்கும்.”
முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு என்பது வெறும் அழுவதற்கோ அல்லது துயரப்படுவதற்கோ மட்டுமல்ல; அது எமது இனம் கடந்து வந்த கரடுமுரடான பாதையை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவதற்கும், இழந்த உரிமைகளை மீட்டெடுப்பதற்கான மன உறுதியைப் பெறுவதற்குமான ஒரு தளம்.
நினைவுகள் ஒருபோதும் அழியாது. அந்தச் சொல்லப்படாத கதைகள் நீதிக்காக எப்போதும் காத்திருக்கும்.
