முள்ளிவாய்க்கால் கண்ணீரையும் அவலத்தையும் வைத்து அரசியல் மற்றும் இனவாதம் பேசுவது குறித்து ஒரு ஆழமான பார்வை.
இலங்கைவாழ் தமிழர் நலன் விரும்பிகள் (WTSL)
2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் நடைபெற்ற முள்ளிவாய்க்கால் மனிதாபிமான பேரழிவு, தமிழ் மக்களின் வரலாற்றில் என்றும் அழியாத இருண்ட அத்தியாயமாக உள்ளது. ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி பொதுமக்கள் உயிரிழந்த அந்த துயரநாட்கள், இன்று வரை ஒவ்வொரு தமிழ் குடும்பத்தின் நினைவிலும் ஆறாத காயமாகவே இருக்கின்றன.
முள்ளிவாய்க்கால் என்பது ஒரு புவியியல் இடத்தின் பெயரல்ல. அது தாய் இழந்த குழந்தையின் அழுகையும், குழந்தையை இழந்த தாயின் கதறலும், தன் குடும்பத்தையே இழந்த மனிதனின் அமைதியான கண்ணீரும் ஆகும். அந்த வலியை உணர்வதற்குப் பதிலாக, சில அரசியல் கட்சிகள் அதை ஆண்டுதோறும் அரசியல் மேடைகளில் பயன்படுத்தி மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டுவது கவலைக்குரிய ஒன்றாக மாறியுள்ளது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதம் வரும்போது, வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள், மெழுகுவர்த்தி ஏற்றுதல், உருக்கமான உரைகள், உணர்ச்சி வசப்பட்ட கோஷங்கள் ஆகியவை நடைபெறுகின்றன. ஆனால் அந்த நிகழ்வுகள் முடிந்தவுடன், போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகள் மீண்டும் மறக்கப்படுகின்றன என்பது பலரின் குற்றச்சாட்டாக உள்ளது.
பல கிராமங்களில் இன்னும் விதவைகள் பொருளாதார சிரமத்தில் வாழ்கின்றனர். காணாமல் போனோரின் குடும்பங்கள் இன்னும் நீதிக்காக காத்திருக்கின்றனர். வேலைவாய்ப்பு இல்லாத இளைஞர்கள் வெளிநாடுகளுக்கு தப்பிச் செல்ல முயல்கின்றனர். போதைப்பொருள் மற்றும் மதுபானப் பிரச்சினைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. கல்வி மற்றும் தொழில்நுட்ப வாய்ப்புகள் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளன.
இந்த நிலையில், மக்கள் எழுப்பும் முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால்:
- கடந்த 15 ஆண்டுகளில் போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்ற எந்த நிலையான திட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன?
- எத்தனை இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது?
- எத்தனை விதவைகள் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேற்றப்பட்டனர்?
- காணாமல் போனோரின் குடும்பங்களுக்கு என்ன தீர்வு கிடைத்தது?
- வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக என்ன புதிய முதலீடுகள் கொண்டு வரப்பட்டன?
இன்றைய தமிழ் அரசியல், உணர்ச்சி அரசியலை தாண்டி நடைமுறை மற்றும் வளர்ச்சி சார்ந்த அரசியலுக்கு நகர வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது. மக்கள் இனி வெறும் உணர்ச்சி பேச்சுகளை மட்டும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. அவர்கள் தீர்வுகளையும் எதிர்காலத்தையும் எதிர்பார்க்கின்றனர்.
தமிழ் சமூகத்தின் எதிர்காலத்தை பாதுகாக்க வேண்டுமெனில், கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டிய முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு:
- வேலைவாய்ப்பு மற்றும் முதலீட்டு வளர்ச்சி
- கல்வி மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம்
- பெண்கள் மற்றும் இளைஞர் அதிகாரமளித்தல்
- மனநல மற்றும் சமூக மறுசீரமைப்பு
- தமிழ் புலம்பெயர் சமூக இணைப்பு
- தொழில் மற்றும் தொழில்முனைவோர் உருவாக்கம்
- நல்லாட்சி மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை
- போதைப்பொருள் மற்றும் மதுபான கட்டுப்பாடு
- விவசாய மற்றும் மீன்வள பொருளாதார மேம்பாடு
முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாளை உண்மையாக மதிக்க வேண்டுமெனில், கண்ணீர் சிந்தும் அரசியலை விட மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் செயல்திட்டங்கள் உருவாக வேண்டும். உண்மையான அஞ்சலி என்பது மேடைகளில் உரையாற்றுவதில் அல்ல; போரால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டும் எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதில்தான் உள்ளது.
சில அரசியல் கட்சிகள் வருடத்திற்கு ஒருமுறை மக்கள் மத்தியில் தோன்றி உணர்ச்சி உரைகள் வழங்கி, பின்னர் அடுத்த ஆண்டு வரை மக்களை மறந்து விடுகின்றன என்ற விமர்சனங்களும் இன்று சமூகத்தில் அதிகரித்து வருகின்றன. இது அரசியலின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையையும் குறைத்து வருகிறது.
தமிழ் அரசியல் இன்று புதிய தலைமுறை சிந்தனையை தேடுகிறது. மக்களின் துயரங்களை அரசியல் மூலதனமாக பயன்படுத்தாமல், அவர்களின் வாழ்க்கையை முன்னேற்றும் பொறுப்புணர்வான அரசியல் அணுகுமுறையே காலத்தின் தேவையாகும்.
இலங்கைவாழ் தமிழர் நலன் விரும்பிகள் (WTSL) அமைப்பு, தமிழ் மக்களின் துயரங்களையும் நினைவுகளையும் மதிக்கிறது. அதே நேரத்தில், அந்த உணர்வுகளை இனவாதம் மற்றும் அரசியல் ஆதாயத்திற்காக பயன்படுத்தும் எந்த அணுகுமுறையையும் கடுமையாக எதிர்க்கிறது.
முள்ளிவாய்க்கால் என்பது கடந்த கால நினைவு மட்டுமல்ல. அது எதிர்கால தலைமுறைகள் மீண்டும் அதே துயரத்தை சந்திக்காதிருக்க வேண்டிய வரலாற்று எச்சரிக்கையாகும்.
“அந்த கண்ணீர் இன்னும் ஓயவில்லை. அதனால் அந்த கண்ணீரை வைத்து யாரும் அரசியல் செய்யக்கூடாது.”
— ராஜ் சிவநாதன்
