மேற்கு சஹாரா விவகாரம் என்பது வெறுமனே ஒரு பிராந்தியத்தின் இறையாண்மை தொடர்பான சர்ச்சை மட்டுமல்ல. அது சுயநிர்ணய உரிமை, சர்வதேசச் சட்டம், காலனித்துவ விடுதலை, வல்லரசுகளின் புவிசார் அரசியல் நலன்கள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்ளும் சர்வதேச அரசியலின் முக்கியமான சிக்கலாகும்.
மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் கண்காணிப்பில் நீடித்து வந்த MINURSO அமைதிப்பணியின் எதிர்காலம் தற்போது அமெரிக்காவுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் இடையிலான வீட்டோ மோதலில் சிக்கியுள்ளது. இரு நாடுகளும் ஒன்றையொன்று நிராகரிக்கும் தீர்மானங்களை முன்வைத்துள்ளமை, மேற்கு சஹாரா பிரச்சினைக்கான தீர்வை விடவும் வல்லரசுகளின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளே சர்வதேச அரங்கில் மேலோங்கியுள்ளனவா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
முன்னாள் ஸ்பானியக் காலனியான மேற்கு சஹாரா, இயற்கை வளங்கள் நிறைந்த பிராந்தியமாகும். இதனைத் தனது இறையாண்மைக்கு உட்பட்ட பகுதியாக மொராக்கோ கருதுகிறது. அதேவேளை, அல்ஜீரியாவின் ஆதரவைப் பெற்றுள்ள பொலிசாரியோ முன்னணி, சஹ்ராவி மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில் தனிநாட்டை உருவாக்க வலியுறுத்தி வருகிறது.
1991ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட MINURSO அமைதிப்பணியின் அடிப்படை நோக்கம், மொராக்கோவுக்கும் பொலிசாரியோ முன்னணிக்கும் இடையிலான போர் நிறுத்தத்தைக் கண்காணிப்பதும், மேற்கு சஹாராவின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கு வழிவகுப்பதுமாகும்.
ஆனால், மூன்று தசாப்தங்களைக் கடந்தும் அந்த அடிப்படைப் பிரச்சினைக்கு முடிவு எட்டப்படவில்லை. சஹ்ராவி மக்களின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதாகக் கூறப்பட்ட அரசியல் செயல்முறையும் இன்னமும் முடிவுறாத நிலையில் உள்ளது.
இந்தச் சூழலில் அமெரிக்கா முன்வைத்த தீர்மானம், மொராக்கோவின் தன்னாட்சித் திட்டத்தைப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கான பிரதான அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. அதுமட்டுமன்றி, பொதுவாக்கெடுப்பு என்ற கருத்தை அடையாளப்படுத்தும் MINURSO என்ற பெயரிலுள்ள ‘R’ என்ற எழுத்தை நீக்குவதற்கும் வழிவகுத்திருக்கும்.
இதனை ரஷ்யா எதிர்த்தமைக்கான அடிப்படைக் காரணம், இறையாண்மை தொடர்பான விவகாரங்களில் பாதுகாப்புச் சபை ஒருதலைப்பட்சமாக முடிவெடுக்கக்கூடாது என்பதாகும்.
மறுபுறம், ரஷ்யா முன்வைத்த தீர்மானத்தை அமெரிக்கா வீட்டோ செய்துள்ளது. இதன் மூலம் இரு வல்லரசுகளும் தத்தமது அரசியல் அணுகுமுறைகளைப் பாதுகாப்பதில் உறுதியாக இருப்பதை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.
இங்கு முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது, இந்த வல்லரசுகளின் முரண்பாட்டுக்கு இடையில் சஹ்ராவி மக்களின் அரசியல் எதிர்காலம் எங்கே நிற்கிறது என்பதுதான்.
மொராக்கோவின் தன்னாட்சித் திட்டம் ஒரு சாத்தியமான அரசியல் தீர்வாக முன்வைக்கப்படுகிறது. அதேவேளை, பொலிசாரியோ முன்னணி சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் சுதந்திரத்திற்கான தனது கோரிக்கையைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது. இவ்விரு நிலைப்பாடுகளுக்கும் இடையில், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் விருப்பத்தை எந்த முறையில் வெளிப்படுத்துவது என்பது இன்னமும் தீர்க்கப்படாத அடிப்படைக் கேள்வியாக உள்ளது.
ஒரு பிராந்தியத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் போது, அங்கு வாழும் மக்களின் விருப்பமும் உரிமைகளும் மையப்படுத்தப்பட வேண்டும். அரசியல் மற்றும் இராஜதந்திரப் பேச்சுவார்த்தைகள் அவசியமானவை என்றாலும், அவை சம்பந்தப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளைப் புறக்கணிக்கும் வகையில் அமைந்துவிடக்கூடாது.
அதேவேளை, பாதுகாப்புச் சபையின் வீட்டோ அதிகாரம் சர்வதேச அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் பேணுவதற்கான ஒரு முக்கியமான அதிகாரமாகக் கருதப்பட்டாலும், அதனைப் பயன்படுத்தும் விதம் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நம்பகத்தன்மை தொடர்பான விவாதங்களையும் உருவாக்குகிறது.
ஒரு நாட்டின் தீர்மானத்தை மற்றொரு நாடு வீட்டோ செய்கிறது; அதற்குப் பதிலாக முன்வைக்கப்படும் தீர்மானத்தை மற்றொரு வல்லரசு வீட்டோ செய்கிறது. ஆனால், இத்தகைய அதிகாரப் போட்டிகளின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியவர்கள் அந்தப் பிராந்திய மக்களே.
MINURSO அமைதிப்பணியின் எதிர்காலம் குறித்த இழுபறி, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அமைதிகாக்கும் பொறிமுறையின் செயல்திறன் தொடர்பாகவும் கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அமைதிப்படையின் ஆணையை நீடிப்பது என்பது நிர்வாக ரீதியான நடவடிக்கை மட்டுமல்ல; நீண்டகால மோதல் மீண்டும் தீவிரமடைவதைத் தடுப்பதற்கான சர்வதேசப் பொறுப்புடனும் தொடர்புடையது.
எனவே, அமைதிப்பணியின் எதிர்காலம் குறித்த எந்தவொரு தீர்மானமும் அரசியல் போட்டிகளின் அடிப்படையில் மாத்திரம் அமையக்கூடாது. போர் நிறுத்தத்தைப் பாதுகாத்தல், பொதுமக்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தல், நம்பகமான பேச்சுவார்த்தைகளை முன்னெடுத்தல் மற்றும் சஹ்ராவி மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை மதித்தல் ஆகியவை சமமான முக்கியத்துவத்துடன் அணுகப்பட வேண்டும்.
மேற்கு சஹாரா பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதில் அமெரிக்காவோ, ரஷ்யாவோ அல்லது மொராக்கோவோ தனித்து முடிவெடுப்பது போதுமானதல்ல. சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகள் அனைத்தும் சர்வதேசச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட வேண்டும்.
வல்லரசுகளின் வீட்டோ அதிகாரம் ஒரு தீர்மானத்தைத் தடுக்கலாம்; ஆனால் ஒரு மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை நிரந்தரமாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.
மேற்கு சஹாரா மக்களின் எதிர்காலம் வல்லரசுகளின் அதிகாரப் போட்டியில் பலியாகிவிடக்கூடாது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை தனது நடுநிலையான மத்தியஸ்தப் பொறுப்பை வலுப்படுத்தி, நீடித்த அமைதிக்கும் நியாயமான அரசியல் தீர்வுக்கும் வழிவகுக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
