(பாரிஸ், 19.10.2026 Ⓒ sci)
1948 ஆம் ஆண்டின் இலங்கைக் குடியுரிமைச் சட்டம் மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமையைப் பறித்தது மட்டுமன்றி, இலங்கைத் தமிழர் அரசியலிலும் ஒரு மிகப் பெரிய அரசியல் பூகம்பத்தை ஏற்படுத்தியது. அதுவரை ‘அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ்’ (ACTC) என்ற ஒரே குடையின் கீழ் திரண்டிருந்த தமிழ் அரசியல் தலைமைகளுக்குள் ஒரு தீர்க்க முடியாத கொள்கைப் பிளவை இந்தச் சட்டமே உருவாக்கியது.
இந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழ் தலைவர்கள் எடுத்த முடிவுகளும், ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலத்தின் நிலைப்பாடும், அதிரடியாக உருவான ‘இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி’யின் (ITAK) தோற்றமும் இலங்கை வரலாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனைகளாகும்.
ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலத்தின் நிலைப்பாடும் வியூக மாற்றமும்
அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸின் தலைவரான ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலம், சிறுபான்மையினருக்காகத் தீவிரமாகக் குரல்கொடுத்து வந்தவர். 1948 குடியுரிமைச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் முன்மொழியப்பட்டபோது, பொன்னம்பலம் அதனை ஆரம்பத்தில் கடுமையாக எதிர்த்தார்; அந்தச் சட்டத்திற்கு எதிராகவே வாக்களித்தார்.
ஆனால், சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட சில மாதங்களிலேயே அவர் தனது அரசியல் வியூகத்தை முற்றாக மாற்றிக்கொண்டார். பிரதமரான டி.எஸ். சேனநாயக்கவுடன் இணக்கப்பாட்டிற்கு வந்த பொன்னம்பலம், தனது காங்கிரஸின் சில உறுப்பினர்களுடன் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP) அரசாங்கத்தில் இணைந்து கொண்டார். அவருக்குப் ‘கைத்தொழில், கடற்றொழில் மற்றும் வர்த்தக அமைச்சர்’ பதவி வழங்கப்பட்டது. அதற்குப் பின் அதாவது அவர் அரசாங்கத்தில் சேர்ந்த பின் , டிசம்பர் 1948 இல் கொண்டுவரப்பட்ட இரண்டாவது சட்டத்தை (இந்திய பாக்கிஸ்தானியர் குடியுரிமைச் சட்டம்) ஆதரித்ததால், அவர் ஒட்டுமொத்தமாக மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமைப் பறிப்புக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டார் என்ற அரசியல் விமர்சனமும் பொதுவான குழப்பமும் பிற்காலத்தில் வரலாற்றில் உருவானது.இதை திடடமிட்டு தமிழரசு கட்சி செய்தது
பொன்னம்பலத்தின் இந்த நகர்வு குறித்து இலங்கை வரலாற்றில் இருவேறு அரசியல் பார்வைகள் நிலவுகின்றன:
ஆதரவாளர்களின் பார்வை (அரசியல் யதார்த்தம்): நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மைப் பலம் இல்லாத நிலையில், நிரந்தரமாக எதிர்க்கட்சியில் அமர்ந்து கொண்டு அரசாங்கத்தை எதிர்ப்பதால் தமிழர்களுக்கு எந்தப் பயனும் கிடைக்கப் போவதில்லை என அவர் கருதினார். அரசாங்கத்திற்குள் இணைந்து ‘பதிலளிக்கும் ஒத்துழைப்பு’ (Responsive Cooperation) வழங்குவதன் மூலம், தமிழ் பிரதேசங்களுக்குத் தொழிற்சாலைகள் மற்றும் பொருளாதார அபிவிருத்திகளைக் கொண்டுவர முடியும் என அவர் நம்பினார். (காங்கேசன்துறை சீமெந்துத் தொழிற்சாலை, பரந்தன் இரசாயனத் தொழிற்சாலை, வாழைச்சேனை காகித ஆலை ஆகியவை இந்த அமைச்சரவைக் காலத்திலேயே உருவாக்கப்பட்டன).
விமர்சகர்களின் பார்வை: தம்மோடு வாழ்ந்த ஒரு சமூகத்தின் (மலையகத் தமிழர்களின்) குடியுரிமையும் வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்ட அந்தத் துயரமான தருணத்தில், அதைச் செய்த அதே அரசாங்கத்தில் அமைச்சுப் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டது கொள்கை சமரசம் என்றும், தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளைக் காட்டிலும் பொருளாதாரச் சலுகைகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்த செயலாகும் என்றும் இது கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டது.
பொன்னம்பலத்தின் இந்த முடிவை அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸின் முக்கிய தலைவர்களான எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம், சி. வன்னியசிங்கம், மற்றும் செனட்டர் ஈ.எம்.வி. நாகநாதன் ஆகியோர் முற்றாக நிராகரித்தனர்.
செல்வநாயகம் ஒரு மிகத் தெளிவான தர்க்கத்தை முன்வைத்தார்: “அடிப்படைக் குடியுரிமையையும் மனித உரிமைகளையும் விலையாகக் கொடுத்துப் பொருளாதாரச் சலுகைகளைப் பெறுவது தற்கொலைக்குச் சமமானது. இன்று மலையகத் தமிழர்களுக்கு நிகழ்ந்தது, நாளை வடக்கு-கிழக்குத் தமிழர்களுக்கும் நிகழும். இது ஒட்டுமொத்தத் தமிழர்களுக்கும் எதிரான ஆதிக்கத்தின் ஆரம்பமே தவிர முடிவல்ல” என்று அவர் எச்சரித்தார்.
பொன்னம்பலத்தின் ‘பதிலளிக்கும் ஒத்துழைப்பு’ என்ற கொள்கைக்கும், செல்வநாயகத்தின் ‘உரிமை சார்ந்த அரசியல்’ என்ற நிலைப்பாட்டிற்கும் இடையில் ஏற்பட்ட இந்த முரண்பாடு, தமிழ் காங்கிரஸை இரண்டாகப் பிளந்தது.
1948 இல் ஏற்பட்ட இந்தக் கொள்கைப் பிளவின் இறுதி விளைவாக, 1949 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 18 ஆம் திகதி எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் ‘இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி’ (Ilankai Tamil Arasu Kachchi – ITAK) என்ற புதிய அரசியல் கட்சியை உருவாக்கினார். ஆங்கிலத்தில் இது ‘Federal Party’ (சமஷ்டிக் கட்சி) என அழைக்கப்பட்டது.
தமிழரசுக் கட்சியின் தோற்றம், ஈழத்தமிழர் அரசியலில் ஒரு மாபெரும் பரிணாம வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது:அதுவரை தமிழ்த் தலைமைகள் நாடாளுமன்றத்தில் தமக்கான ஆசனங்களை (உ-ம்: 50:50) உறுதி செய்வதிலேயே கவனம் செலுத்தினார்கள். ஆனால், ஒற்றையாட்சிக்குள் தமிழர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த தமிழரசுக் கட்சி, வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு ‘சுயாட்சி கொண்ட சமஷ்டி (கூட்டாட்சி) அரசைக்’ கோரியது.தமிழ் மொழி, வடக்கு-கிழக்கு நிலத்தொடர்ச்சி, மற்றும் கலாச்சாரத்தின் அடிப்படையில் தமிழர்கள் ஒரு தனித்துவமான ‘தேசிய இனம்’ (Nation) என்ற கருத்தியலை தமிழரசுக் கட்சி முதன்முதலாகத் தேர்தல் அரசியலில் ஆழமாக விதைத்தது.
மலையக மக்களின் வாக்குரிமைப் பறிப்பைக் கண்டித்தே இந்தக் கட்சி உருவானதால், ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் பேசும் மக்களின் (இலங்கைத் தமிழர், மலையகத் தமிழர், முஸ்லிம்கள்) உரிமைகளுக்காகப் போராடும் ஒரு தளமாக அது தன்னை முன்னிறுத்தியது.
வரலாற்றுச் சுருக்கம்:
1948 குடியுரிமைச் சட்டம் என்பது வெறும் ஒரு சட்டம் அல்ல; அது தமிழ் மக்களைப் பெரும்பான்மையினரின் கருணைக்காகக் காத்திருக்கும் “ஒத்துழைப்பு அரசியலில்” இருந்து, தமக்கான சுயாட்சியைக் கோரும் “தேசியவாத அரசியலை” நோக்கி நகர்த்திய ஒரு வரலாற்று ஊக்கியாகும். ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலம் மைய அரசோடு இணைந்து இணக்க அரசியலை முன்னெடுக்க முயன்ற அதேவேளை, செல்வநாயகம் தமிழர்களுக்கான சுயாட்சிக் கட்டமைப்பைக் கோரி, இலங்கைத் தமிழர் அரசியலை ஒரு புதிய போராட்டப் பாதைக்கு மடைமாற்றினார்
