“நாம் எவ்வளவு காலம் வாழ்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல; வாழும் காலத்தில் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்” — இந்த ஒரு கருத்துக்குள் முழு வாழ்க்கையின் அர்த்தமும் அடங்கியுள்ளது. மனித வாழ்க்கை என்பது நிரந்தரமானதல்ல. பிறப்பு எப்படியோ உறுதியானதோ, அதுபோல இறப்பும் உறுதியானதே. ஆனால் அந்த இரண்டிற்கும் இடையில் நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதுதான் எம்மை மனிதர்களாக உயர்த்துகிறது.
இன்றைய உலகத்தில் பலர் வாழ்க்கையை நீட்டிக்கப் போராடுகிறார்கள். ஆனால் வாழ்க்கையை அழகாக வாழ்வதற்கான முயற்சியில் சிலர் மட்டுமே ஈடுபடுகிறார்கள். பணம், பதவி, புகழ், அதிகாரம் — இவை அனைத்தும் ஒரு நாளில் மறைந்து போகக் கூடியவை. ஆனால் ஒருவர் வாழ்ந்த விதம், அவர் பிறருக்கு செய்த நன்மைகள், அவர் பகிர்ந்த அன்பு, அவர் விட்டுச் சென்ற மனிதநேயம் — இவை மட்டுமே காலம் கடந்தும் மனிதர்களின் மனங்களில் நிலைத்து நிற்கும்.
ஒரு மனிதன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும், பிறருக்கு துன்பம் கொடுத்து வாழ்ந்தால் அந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமில்லை. அதே நேரத்தில் குறுகிய காலம் வாழ்ந்தாலும், பிறர் மனதில் நம்பிக்கையை விதைத்து, அன்பை பகிர்ந்து, மனித நேயத்தோடு வாழ்ந்தால் அந்த வாழ்க்கை என்றும் அழியாத நினைவாக மாறிவிடும்.
வாழ்க்கையின் இறுதியில் நாம் எதை எடுத்துச் செல்லப் போகிறோம்? நாம் சேர்த்த செல்வமா? கட்டிய வீடுகளா? இல்லை. நாம் எடுத்துச் செல்லப் போவது நமது செயல்களின் நினைவுகளே. அதனால் தான் ஒவ்வொரு நாளையும் அர்த்தமுள்ள நாளாக மாற்ற வேண்டும். ஒருவரின் கண்ணீரை துடைப்பதும் ஒரு வாழ்க்கை. ஒருவரின் பசியை போக்குவதும் ஒரு வாழ்க்கை. ஒருவரின் மனதில் நம்பிக்கை விதைப்பதும் ஒரு வாழ்க்கை.
மனிதன் இறப்பை நினைத்து பயப்பட வேண்டியதில்லை. மாறாக, “நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பிறருக்கு பயனானதா?” என்று தான் சிந்திக்க வேண்டும். நேரம் வரும்போது சந்தோசமாக இந்த உலகத்தை விட்டு செல்லும் மனநிலையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு மனசாட்சி தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல், முடிந்தவரை உதவி செய்து, நல்ல எண்ணங்களோடு வாழ்ந்தால் மனதிற்குள் ஒரு அமைதி உருவாகும். அந்த அமைதியே வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய செல்வம்.
பலர் உயிரோடு வாழ்கிறார்கள்; ஆனால் சிலர் மட்டுமே உண்மையாக வாழ்கிறார்கள். உண்மையான வாழ்க்கை என்பது பிறருக்காக வாழும் வாழ்க்கை. அன்பு, கருணை, பொறுமை, மனிதநேயம் — இவை இருக்கும் இடத்தில் வாழ்க்கை அழகாகிறது.
ஆகையால், நாம் எத்தனை வருடங்கள் வாழ்கிறோம் என்பதை விட, நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளும் மனிதர்களின் மனதில் நல்ல நினைவுகளை விதைக்கிறோமா என்பதை சிந்திக்க வேண்டும். வாழ்க்கை என்பது காலத்தின் அளவல்ல; அது மனிதத்தின் ஆழம். நேரம் வரும்போது சிரித்தபடியே செல்லும் மனநிலையை உருவாக்குவது தான் வாழ்க்கையில் நாம் அடைய வேண்டிய மிகப்பெரிய வெற்றி.
உங்கள் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க இது போன்ற சிந்தனை கருத்துக்களை தருகின்றேன் உங்கள் ஆக்கபூர்வமான கருத்துக்களை எதிர்பார்க்கின்றேன் அன்புடன் கலைஞர் குமாரு யோகேஸ்வரன்
