இலங்கைக்கான உள்ளக சுயநிர்ணயம்: பேச்சுக்களைத் தாண்டிய நடைமுறை வழி

ராஜ் சிவநாதன், மெல்போர்ன், ஆஸ்திரேலியா

போருக்குப் பிந்தைய நிலையில் இன்னும் தீராத கேள்வி

இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் 1983 முதல் 2009 வரை நீடித்து முடிவடைந்து பதினேழு ஆண்டுகள் கடந்தும், இலங்கை இன்னும் ஒரு அடிப்படை அரசியல் சவாலுடன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த சவால் என்னவென்றால், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் வரலாற்று ரீதியாக வாழ்ந்து வரும் தமிழர் மற்றும் தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் விருப்பங்கள், அடையாளம், மரியாதை, பாதுகாப்பு மற்றும் தன்னாட்சிக் கோரிக்கைகள் ஒன்றிய இலங்கைக்குள் எவ்வாறு பொருத்தமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது.

போர் முடிந்த பின் பல அரசியல் வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டன. அரசியலமைப்பு மாற்றம் குறித்து பலமுறை பேசப்பட்டது. நல்லிணக்கம், சமாதானம், அபிவிருத்தி, தேசிய ஒற்றுமை போன்ற சொற்கள் அரசியல் மேடைகளில் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், இந்த சொற்கள் பெரும்பாலும் உண்மையான அமைப்புசார் மாற்றங்களை மாற்றி நிற்கும் பேச்சுகளாகவே இருந்து வருகின்றன.

இதன் விளைவாக, தமிழர் அரசியல் கேள்வி மறைந்து போகவில்லை. அது தற்காலிகமாக ஒடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதன் அடிப்படை நியாயம் இன்னும் உயிருடன் உள்ளது. இன்று உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை மீண்டும் முன்வைக்கப்படுவது ஒரு தீவிரவாதக் கோரிக்கையாக அல்ல; மாறாக சர்வதேச சட்டத்தாலும் அரசியல் நடைமுறைகளாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நியாயமான கோட்பாட்டின் அடிப்படையிலேயே ஆகும்.

இன்றைய சவால் வெறும் கோட்பாட்டு விவாதமல்ல. அது நடைமுறை சார்ந்தது. இலங்கையின் அரசியல், சட்ட, சமூக சூழலில், தமிழ் மக்களின் உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை எந்த வடிவில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட முடியும் என்பதே இன்று கேட்க வேண்டிய உண்மையான கேள்வி.

ஒஸ்லோ: தவறவிடப்பட்ட வரலாற்று வாய்ப்பு

உள்ளக சுயநிர்ணயம் என்ற கருத்து சமீபத்திய கண்டுபிடிப்பு அல்ல. 2002 டிசம்பரில் நடைபெற்ற ஒஸ்லோ பேச்சுவார்த்தைகளில் இது மிகத் தெளிவாக முன்வைக்கப்பட்டது. அப்பொழுது இலங்கை அரசும் விடுதலைப் புலிகளும் ஒன்றிய இலங்கைக்குள் உள்ளக சுயநிர்ணயத்தின் அடிப்படையில் சமஸ்டி அரசியல் தீர்வை ஆராய ஒப்புக்கொண்டன.

இந்த ஒப்புதல் வரலாற்று முக்கியத்துவம் கொண்டது. ஏனெனில், தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரச்சினைக்கு பிரிவினை அல்லாத, ஆனால் உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வு கொண்ட அமைப்பு தேவை என்பதை இரு தரப்பும் அப்போது ஏற்றுக் கொண்டன. அது நாட்டை உடைப்பதற்கான ஒப்புதல் அல்ல; மாறாக நாட்டின் ஒற்றுமையை அதிகாரப் பகிர்வின் மூலம் காக்கும் அரசியல் புரிதல் ஆகும்.

ஆனால், அந்த வரலாற்று வாய்ப்பு முழுமையாக பயன்படுத்தப்படவில்லை. அரசியல் நம்பிக்கையின்மை, தெற்கிலுள்ள தேசியவாத அழுத்தங்கள், பேச்சுவார்த்தை தரப்புகளின் பல்வேறு உள்நிலை சிக்கல்கள், மற்றும் அதிகார அரசியலின் மாற்றங்கள் அந்த பாதையை முடக்கின. இன்று அதன் விளைவுகளை இலங்கை இன்னும் அனுபவித்து வருகிறது.

உள்ளக சுயநிர்ணயம் என்றால் என்ன?

உள்ளக சுயநிர்ணயம் என்பது ஒரு மக்களுக்கோ அல்லது ஒரு தேசிய இனத்துக்கோ, ஒரு நாட்டின் எல்லைக்குள் இருந்தபடியே, தமது அரசியல், பொருளாதார, சமூக, பண்பாட்டு மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களில் அர்த்தமுள்ள கட்டுப்பாட்டை செலுத்தும் உரிமையாகும்.

இது பிரிவினையைக் குறிக்கவில்லை. இது ஒரு நாட்டின் இறையாண்மையை மறுப்பதில்லை. மாறாக, பல்வகை இன, மொழி, மத மற்றும் பண்பாட்டு சமூகங்கள் ஒரே நாட்டுக்குள் மரியாதையுடனும் உரிமையுடனும் வாழ்வதற்கான அரசியல் அமைப்பை உருவாக்கும் கருவியாகும்.

உள்ளக சுயநிர்ணயம் வழங்கப்படும் போது, ஒரு மக்கள் தமது நிலம், கல்வி, பண்பாடு, பொருளாதாரத் திட்டமிடல், உள்ளூர் பாதுகாப்பு, வள மேலாண்மை, மொழி உரிமைகள் மற்றும் பிராந்திய அபிவிருத்தி போன்ற துறைகளில் நடைமுறை அதிகாரம் பெற முடியும். இதுவே உண்மையான தன்னாட்சியின் உள்ளடக்கம்.

பேராசிரியர் ஜீ. எல். பீரிஸ் அவர்களின் விளக்கத்தின் குறைபாடு

கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தரும், பேராசிரியரும், முன்னாள் அமைச்சரும், சமாதான பேச்சுவார்த்தை காலத்தில் அரசாங்கக் குழுவின் தலைவராக செயல்பட்டவருமான பேராசிரியர் ஜீ. எல். பீரிஸ் அவர்கள், சமீபத்தில் தந்தை செல்வா நினைவு பேருரையில் உள்ளக சுயநிர்ணயம் குறித்து கருத்து தெரிவித்திருந்தார்.

அவரது கருத்தின் சாரம், விடுதலைப் புலிகள் உள்ளக சுயநிர்ணயத்தை ஏற்றுக் கொண்டதாக தோன்றினாலும், அதன் பின்னணியில் வெளியக சுயநிர்ணயத்தின் மறைமுக அச்சுறுத்தல் இருந்தது என்பதாகும். இவ்வாறான விளக்கம் அரசியல் ரீதியாக வசதியானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது சட்டரீதியாகவும், வரலாற்றரீதியாகவும், சர்வதேச அரசியல் நடைமுறையாலும் பலவீனமான விளக்கம்.

விடுதலைப் புலிகளின் பேச்சுவார்த்தை நிலைப்பாடு தெளிவாக இருந்தது. உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில், தமிழர் தாயகத்தில் கணிசமான பிராந்திய சுயாட்சி மற்றும் சுயநிர்வாகத்தை வழங்கும் அரசியல் கட்டமைப்பை சாதகமாக பரிசீலிக்க தயாராக உள்ளோம் என்பதே அவர்கள் கூறிய சாரம். ஆனால், இத்தகைய உள்ளக உரிமைகள் நிராகரிக்கப்பட்டால், வெளியக சுயநிர்ணயம் குறித்து சிந்திக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகும் என்பதும் அதே அரசியல் தர்க்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

இதனை அச்சுறுத்தல் என்று சித்தரிப்பது தவறு. ஒரு மக்களின் உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை தொடர்ந்து மறுக்கப்பட்டால், அந்த மக்களிடம் வெளியக சுயநிர்ணய கேள்வி எழுவது சர்வதேச அரசியலில் புதுமையல்ல. இது அச்சுறுத்தல் அல்ல; மறுப்பு உருவாக்கும் அரசியல் விளைவு.

சமஸ்டி பிரிவினை அல்ல

இலங்கை அரசியல் உரையாடலில் நீண்டகாலமாக நிலவி வரும் மிகப் பெரிய தவறான புரிதல், சமஸ்டி என்றால் பிரிவினை என்று கருதப்படுவதுதான். இது சட்ட ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் தவறான நிலைப்பாடு.

ஒரு நாட்டுக்குள் அதிகாரப் பகிர்வு ஏற்பாடு செய்வது, அந்த நாட்டை உடைப்பதாகாது. மாறாக, ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தும் வழியாக அமையலாம். கனடா, சுவிட்சர்லாந்து, இந்தியா, பெல்ஜியம் மற்றும் ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகள் பல்வேறு வடிவங்களில் சமஸ்டி, இணைப்பாட்சி, அசமச்சீர் சுயாட்சி அல்லது பிராந்திய சுயாட்சியை பயன்படுத்தி பல்வகை மக்களை ஒரே நாட்டுக்குள் வைத்திருக்கின்றன.

இந்த நாடுகள் அனைத்தும் சிக்கல்களற்றவை அல்ல. ஆனால் அவை காட்டும் அடிப்படை உண்மை முக்கியமானது: அடையாளங்களை மறுப்பதால் ஒற்றுமை வலுப்படாது; அவற்றை அரசியல் அமைப்பின் மூலம் அங்கீகரிப்பதே நிலையான ஒற்றுமைக்கு வழிவகுக்கும்.

கனடாவில் கியூபெக் விவகாரம் மிகப் பொருத்தமான உதாரணம். கியூபெக் மக்களின் மொழி, பண்பாடு, அரசியல் தனித்துவம் ஆகியவை அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன. அதனால் கனடா சிதறவில்லை. மாறாக, ஜனநாயக அரசியலமைப்பு, சிறுபான்மை உரிமைகள், கூட்டாட்சி மற்றும் உரையாடல் ஆகியவற்றின் மூலம் அந்த நாடு தனது ஒற்றுமையை பராமரிக்க முயல்கிறது.

இலங்கையின் தற்போதைய அமைப்பு: அதிகாரமற்ற அதிகாரப் பகிர்வு

இலங்கையில் 1987 ஆம் ஆண்டு இந்தியா-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் பின்னர் 13வது திருத்தம் மூலம் மாகாண சபைகள் உருவாக்கப்பட்டன. கோட்பாட்டில் இது அதிகாரப் பகிர்விற்கான ஒரு கட்டமைப்பாக இருந்தது. ஆனால் நடைமுறையில் இது உண்மையான தன்னாட்சியாக மாறவில்லை.

நில அதிகாரம், காவல் அதிகாரம், பொருளாதார திட்டமிடல், நிர்வாக சுயாதீனம் ஆகிய முக்கிய துறைகள் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டிலேயே பெரும்பாலும் இருந்து வருகின்றன. ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநர்கள், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாண பிரதிநிதிகளை மீறிச் செயல்படும் அதிகாரத்தைப் பெற்றுள்ளனர். நிதி சுயாதீனம் இல்லாததால் மாகாணங்களின் செயல்திறனும் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

இதனால் உருவானது உண்மையான உள்ளக சுயநிர்ணயம் அல்ல. அது நிர்வாகப் பகிர்வு போலத் தோன்றும் மத்திய கட்டுப்பாட்டின் நீட்டிப்பாகவே இருந்து வருகிறது. மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த மாகாண சபைகள் இல்லாத நிலை தொடர்வது இந்த அமைப்பின் ஜனநாயக நம்பகத்தன்மையையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

வரலாற்று பின்னணி: மறுக்கப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் உடைந்த நம்பிக்கை

தமிழர் அரசியல் கோரிக்கைகள் வெறுமனே ஒரு கட்சியின் தேர்தல் வாசகமல்ல. அவை நீண்டகால வரலாற்று அனுபவங்களின் விளைவுகள். சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் மொழி உரிமை, கல்வி சமத்துவம், நில உரிமை, பாதுகாப்பு, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், பொருளாதார அபிவிருத்தி ஆகிய துறைகளில் தமிழர்கள் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்துள்ளனர்.

பண்டாரநாயக்க-செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் கைவிடப்பட்டது. டட்லி-செல்வநாயகம் ஒப்பந்தமும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை. 13வது திருத்தம் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. அரசியலமைப்பு மாற்றங்கள் குறித்து பலமுறை வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டும், நடைமுறை மாற்றம் மிகக் குறைவாகவே ஏற்பட்டது.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியைப் புரியாமல், தமிழ் மக்களின் உள்ளக சுயநிர்ணய கோரிக்கையை ஒரு அச்சுறுத்தலாகக் கூறுவது அரசியல் நேர்மையற்ற அணுகுமுறை. ஒரு மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற்றப்பட்டால், அவர்கள் நம்பிக்கை இழப்பது இயல்பான அரசியல் விளைவு.

தெற்கை சமாதானப்படுத்தும் அரசியல் பேச்சுக்கள்

பேராசிரியர் ஜீ. எல். பீரிஸ் போன்ற அனுபவமிக்க அரசியல்வாதி, உள்ளக சுயநிர்ணயத்தை சரியாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அதனை மறைமுக பிரிவினை அச்சுறுத்தலாக சித்தரிப்பது யாரை நோக்கி பேசப்படுகிறது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

தந்தை செல்வா நினைவு மேடை, தமிழர் அரசியல் உரிமைகள், கூட்டாட்சி சிந்தனை, ஜனநாயக அரசியல் மற்றும் சுயநிர்ணய உரிமை குறித்து நேர்மையான விவாதம் செய்ய வேண்டிய மேடையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த மேடையே தெற்கிலுள்ள அரசியல் கூட்டாளிகளை சமாதானப்படுத்தும் வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டால், அது வரலாற்றின் நியாயத்தையும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் அறிவையும் அவமதிப்பதாகும்.

வடக்கு மக்கள் அரசறிவியல் அல்லது சட்ட நிபுணத்துவம் அற்ற அப்பாவிகள் அல்லர். அவர்கள் பல தசாப்தங்களாக அரசியல் ஒப்பந்தங்கள் எவ்வாறு உடைக்கப்பட்டன, அதிகாரங்கள் எவ்வாறு மறுக்கப்பட்டன, வாக்குறுதிகள் எவ்வாறு காலியாகிவிட்டன என்பதை அனுபவத்தின் மூலம் அறிவார்கள்.

NPP அரசும் புதிய அபாயங்களும்

தற்போது தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் புதிய அரசியலமைப்பு குறித்து பேச ஆரம்பித்துள்ளது. மாற்றம், ஊழல் எதிர்ப்பு, நல்லாட்சி, மக்கள் அதிகாரம் போன்ற சொற்கள் அதன் அரசியல் பேச்சில் முக்கியமாக உள்ளன. ஆனால் தமிழ் மக்களுக்கு முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: இந்த மாற்றம் உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வை வலுப்படுத்துமா அல்லது மாகாண சபைகளைக் கூட பலவீனப்படுத்துமா?

சில அரசியல் சைகைகள், மாகாண சபை அமைப்பைத் தவிர்த்து, உள்ளூராட்சி முறைமையை மையமாகக் கொண்ட புதிய மையமற்ற நிர்வாக வடிவம் குறித்து சிந்தனைகள் உள்ளன என்ற அச்சத்தை எழுப்புகின்றன. இத்தகைய மாற்றம் மிகவும் ஆபத்தானது.

உள்ளூராட்சி சபைகள், கிராம மற்றும் நகர நிர்வாகத்திற்கு அவசியமான அமைப்புகள். ஆனால் அவை தமிழர் தேசிய அரசியல் பிரச்சினைக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது. நிலம், காவல், கல்வி, பண்பாடு, பிராந்திய பொருளாதாரம், மொழி பாதுகாப்பு, வரலாற்று தாயக உரிமை போன்ற கேள்விகள் ஒரு உள்ளூராட்சி சபையின் வரம்புக்குள் தீர்க்கப்பட முடியாது.

மாகாண சபைகளை நீக்கி அல்லது பலவீனப்படுத்தி, அதன் பெயரில் உள்ளூராட்சி சபைகளுக்கு சில நிர்வாக பொறுப்புகள் வழங்கப்பட்டால், அது அதிகாரப் பகிர்வு அல்ல. அது தமிழர் அரசியல் சக்தியை சிறு சிறு நிர்வாக அலகுகளாகச் சிதைக்கும் ஒரு ஆபத்தான முறை. இது தற்போதைய மாகாண அமைப்பை விட மோசமானதாக முடியும்.

உள்ளக சுயநிர்ணயம் பிரிவினைக்குச் செலுத்துமா?

முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: உள்ளக சுயநிர்ணயம் பிரிவினைக்கு வழிவகுக்குமா? பதில் தெளிவானது. சரியாக வடிவமைக்கப்பட்ட, நம்பகத்தன்மையுடன் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட உள்ளக சுயநிர்ணயம் பிரிவினைக்கு வழிவகுக்காது. மாறாக, பிரிவினையைத் தடுக்கும் அரசியல் பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பாக அமையும்.

ஒரு மக்கள் தமது அடையாளம் அங்கீகரிக்கப்படுகிறது, தமது நிலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது, தமது மொழி மதிக்கப்படுகிறது, தமது பிராந்திய வளங்கள் குறித்து தீர்மானிக்க அதிகாரம் உள்ளது, தமது பாதுகாப்பு மற்றும் அபிவிருத்தி தொடர்பில் அர்த்தமுள்ள பங்கு உண்டு என்று உணரும்போது, அவர்கள் அந்த நாட்டின் அமைப்புக்குள் தங்குவதற்கான அரசியல் காரணம் உருவாகிறது.

ஆனால் மத்திய அரசுகள் தொடர்ந்து மறுத்தால், உரிமைகள் ஒத்திவைக்கப்பட்டால், தேர்தல்கள் நடத்தப்படாவிட்டால், மாகாண சபைகள் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்டால், நிலங்கள் மத்திய கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொள்ளப்பட்டால், பாதுகாப்பு அமைப்புகள் மக்களின் மேல் தொடர்ந்த அழுத்தமாக இருந்தால், அப்போது பிரிவினை மனநிலை உருவாகும் அபாயம் அதிகரிக்கும். எனவே பிரிவினைக்கு காரணம் உள்ளக சுயநிர்ணயம் அல்ல; உள்ளக சுயநிர்ணயத்தின் மறுப்பே.

நடைமுறை முன்னேற்றப் பாதை

இலங்கை உடனடியாக முழுமையான அரசியலமைப்பு புரட்சியைச் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் நடைமுறை, கட்டமைப்பு மற்றும் நம்பகத்தன்மை கொண்ட ஒரு கட்டமுறை பாதை அவசியம்.

மாகாண சபை தேர்தல்கள் உடனடியாக நடத்தப்பட வேண்டும்.

13வது திருத்தம் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

நிலம் மற்றும் காவல் அதிகாரங்கள் அரசியலமைப்பு வாக்குறுதிகளுக்கு ஏற்ப வழங்கப்பட வேண்டும்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் தனித்துவமான வரலாற்று, மொழி, பண்பாட்டு மற்றும் அரசியல் நிலையை அங்கீகரிக்கும் அசமச்சீர் சுயாட்சி கட்டமைப்பு ஆராயப்பட வேண்டும்.

வடகிழக்கு இணைப்பு கேள்வி ஜனநாயக முறையில், முஸ்லிம் மக்களின் உரிமைகள் மற்றும் பாதுகாப்பு உறுதிகளுடன் விவாதிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆளுநர்களின் அதிகாரம் குறைக்கப்பட்டு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாண பிரதிநிதிகளின் அதிகாரம் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

பிராந்திய பொருளாதார நிர்வாகம், முதலீட்டு திட்டமிடல், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வள மேலாண்மை மாகாண மட்டத்தில் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்தப் பாதை நாட்டை உடைக்கும் பாதை அல்ல. இது ஒன்றிய இலங்கைக்குள் நியாயமான அதிகாரப் பகிர்வு மூலம் நம்பிக்கை கட்டியெழுப்பும் பாதை.

அரசியல் மனநிலை இல்லாமல் எந்த அமைப்பும் செயல்படாது

எந்த அரசியலமைப்பு அமைப்பும் அரசியல் மனநிலை இல்லாமல் வெற்றியடையாது. சட்டத்தில் எழுதப்பட்ட உரிமைகள் நடைமுறையில் மறுக்கப்பட்டால், அவை மக்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்காது. எனவே, இலங்கை அரசியல் தலைமை முதலில் நம்பிக்கை உருவாக்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

வடக்கு கிழக்கில் இராணுவமயமாதலை குறைத்தல், நில உரிமைகளை மதித்தல், காணாமல் போனோர் மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய நீதிக் கேள்விகளுக்கு நேர்மையான அணுகுமுறை, மொழி சமத்துவம், பொருளாதார வாய்ப்புகள், மற்றும் மத்திய அரசின் தலையீடு இல்லாத பிராந்திய நிர்வாகம் ஆகியவை இன்றியமையாதவை.

தமிழ் மக்களுக்கு மீண்டும் பேச்சுகள் தேவையில்லை. அவர்கள் பார்க்க விரும்புவது நடைமுறை மாற்றங்கள். ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்திடப்பட்டு கைவிடப்படும் அரசியல் காலம் முடிவடைய வேண்டும்.

முடிவு: ஒற்றுமைக்கான நடைமுறை வழி

உள்ளக சுயநிர்ணயம் பிரிவினை அல்ல. அது பிரிவினையைத் தவிர்க்கும் நியாயமான மற்றும் நடைமுறை வழி. ஒரு நாடு தனது மக்களின் அடையாளம், மரியாதை, உரிமை மற்றும் பாதுகாப்பை அங்கீகரிக்கும்போது அதன் ஒற்றுமை வலுவடைகிறது. ஆனால் அவற்றை மறுக்கும் போது, அந்த நாடு தன்னைத்தானே பலவீனப்படுத்திக் கொள்கிறது.

இலங்கை இன்று இன்னொரு தீர்மானிக்கும் தருணத்தில் நிற்கிறது. அது மாகாண சபைகளை மேலும் பலவீனப்படுத்தும் வழியிலா செல்லப் போகிறது? அல்லது உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில் உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வை உருவாக்கும் அரசியல் தைரியத்தை காட்டப் போகிறதா?

ஒஸ்லோவில் தொடங்கிய பாதை தவறவிடப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதன் அடிப்படை அரசியல் உண்மை இன்னும் பொருந்துகிறது. ஒன்றிய இலங்கைக்குள், தமிழ் பேசும் மக்களின் வரலாற்று தாயகத்தில், உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில் meaningful சுயாட்சி வழங்கப்படாவிட்டால், நல்லிணக்கம் வெறும் பேச்சாகவே தொடரும்.

இனி தேவைப்படுவது காலியான அரசியல் சொற்பொழிவுகள் அல்ல. தெளிவு, தைரியம், சட்ட நியாயம், ஜனநாயக மரியாதை மற்றும் நடைமுறைச் செயல் ஆகியவையே தேவை. இலங்கை உண்மையான ஒற்றுமையை விரும்பினால், அது அதிகாரத்தை பகிர கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதுவே நிலையான சமாதானத்திற்கும், சமத்துவமான நாட்டிற்கும், அனைவருக்கும் மரியாதையுடனான எதிர்காலத்திற்கும் ஒரே நடைமுறை பாதையாகும்.