ராஜ் சிவநாதன் எழுதியது, மெல்பேர்ண், அவுஸ்திரேலியா

நோர்வேயின் போக்குவரத்து அமைச்சர் கம்சி குணரத்தினத்திற்கும் இலங்கையின் போக்குவரத்து அமைச்சர் பிமல் ரத்நாயக்கவிற்கும் இடையில் அண்மையில் நடைபெற்ற சந்திப்பு, வீதிகள், புகையிரதங்கள் மற்றும் பொதுப் போக்குவரத்து தொடர்பான அவர்களது பொறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது.

ஒருவர் இலங்கையிலிருந்து தமிழ் அகதிச் சிறுமியாக நோர்வே சென்றவர். மற்றவர், ஆயுதக் கிளர்ச்சிகளின் வரலாற்றைக் கொண்டிருந்து, பின்னர் நாடாளுமன்ற அரசியலை ஏற்றுக்கொண்ட மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் ஊடாகத் தனது அரசியல் வாழ்க்கையை உருவாக்கியவர். இன்று இருவரும் ஜனநாயக அரசியல் அமைப்புகளின் வழியாக அமைச்சுப் பொறுப்புகளை வகிக்கின்றனர். இவர்களது சந்திப்பு குறித்த செய்தி 2026 ஒக்டோபர் 18 அன்று வெளியானது.

அவர்களது வாழ்க்கைப் பயணங்கள், இடப்பெயர்வு, அரசியல் மாற்றம், ஒரு நாடு தனது மக்களுக்கு வழங்கும் வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றன.

1.இடம்பெயர்ந்த சிறுமிக்கு உருவான புதிய எதிர்காலம்

1988 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்த கம்சாயினி “கம்சி” குணரத்தினம், இலங்கையில் நிலவிய ஆயுத மோதலிலிருந்து தப்பி, தனது குடும்பத்துடன் 1991 ஆம் ஆண்டு மூன்று வயதில் நோர்வே சென்றடைந்தார். அவரது பெற்றோர் வட நோர்வேயில் மீன்பிடித் துறையில் பணியாற்றித் தமது வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினர். பின்னர் குடும்பத்தினர் ஒஸ்லோவிற்குக் குடிபெயர்ந்தனர்.

அப்போது அவர் ஒரு சிறுமி. அவரது எதிர்காலம், பெரியவர்களும் அரசாங்கங்களும் அவரை வரவேற்ற சமூகமும் எடுத்த முடிவுகளில் தங்கியிருந்தது. அவர் வளரவும், சமூகத்தில் பங்கேற்கவும், இறுதியில் நாட்டை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை ஏற்கவும் தேவையான சூழலை நோர்வே வழங்கியது.

பல ஆண்டுகால அரசியல் பணியின் மூலம் அவர் தனது முன்னேற்றத்தை ஈட்டினார். 2007 ஆம் ஆண்டு ஒஸ்லோ மாநகர சபைக்குத் தெரிவான அவர், தொழிற்கட்சியின் இளைஞர் இயக்கத்தில் தலைமைப் பொறுப்புகளை வகித்தார். 2015 முதல் 2021 வரை ஒஸ்லோவின் பிரதி மேயராகப் பணியாற்றியதுடன், 2021 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்திற்கும் தெரிவானார். 2026 செப்டெம்பர் 11 அன்று போக்குவரத்து அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார்.

இந்தச் சாதனை அவருக்குரியது. அதேவேளை, ஓர் அகதிச் சிறுமி தானும் அந்நாட்டின் ஓர் அங்கம் என்ற உணர்வைப் பெற்று, ஜனநாயக நிறுவனங்களுக்குள் நுழைவதற்கான வாய்ப்பையும் பெறும்போது எத்தகைய முன்னேற்றம் சாத்தியமாகிறது என்பதையும் அது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

அவரது வெற்றி இலங்கைக்குப் பெருமிதத்தை அளிக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில், சற்று சங்கடமான ஒரு கேள்வியையும் எழுப்ப வேண்டும். எமது மோதல்களால் இடம்பெயர்ந்த எத்தனை குழந்தைகள், பாதுகாப்பும் சம வாய்ப்புகளும் கிடைத்திருந்தால் தமது சொந்த நாட்டிலேயே சிறந்து விளங்கியிருப்பார்கள்?

2.ஓர் அரசியல் இயக்கத்தின் மாற்றம்

பிமல் ரத்நாயக்கவின் பாதை வேறுபட்டது. அவரது உத்தியோகபூர்வ வாழ்க்கை வரலாற்றின்படி, அவர் 1989 ஆம் ஆண்டு மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் சோசலிச மாணவர் ஒன்றியத்தில் இணைந்து, 1996 ஆம் ஆண்டு முழுநேர அரசியல் செயற்பாட்டாளரானார். 1999 ஆம் ஆண்டு மாகாண சபை அரசியலிலும், 2000 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்திலும் பிரவேசித்தார். பின்னர் பிரதி அமைச்சராகப் பணியாற்றி, தற்போது வகிக்கும் அமைச்சரவைப் பொறுப்புகள் வரை உயர்ந்தார்.

அவரது அரசியல் வாழ்க்கையைத் துல்லியமாகவே விவாதிக்க வேண்டும். மக்கள் விடுதலை முன்னணி ஆயுதக் கிளர்ச்சிகளில் ஈடுபட்டது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாறு. எனினும், இக்கட்டுரைக்காக ஆராயப்பட்ட ஆதாரங்கள், ரத்நாயக்க தனிப்பட்ட முறையில் ஆயுத வன்முறையில் ஈடுபட்டார் என்பதை நிறுவவில்லை. எனவே, அவரை முன்னாள் ஆயுதப் போராளி என்று குறிப்பிடுவது கிடைக்கப்பெற்ற ஆதாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கூற்றாகும். 2000 ஆம் ஆண்டு வழங்கிய நேர்காணலில், தான் பிரதான அரசியல் நீரோட்டத்தில் 1994 ஆம் ஆண்டு நுழைந்ததாக அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

ஆதாரபூர்வமாக முன்வைக்கக்கூடிய ஒப்பீடு இதுவே. ஓர் அகதிச் சிறுமி தன்னை ஏற்றுக்கொண்ட நாட்டில் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துள்ளார். மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் செயற்பாட்டாளர் ஒருவர் தனது சொந்த நாட்டின் ஜனநாயக நிறுவனங்களின் ஊடாக உயர்ந்துள்ளார்.

மக்கள் விடுதலை முன்னணி நாடாளுமன்ற ஆட்சிக்குள் வந்த மாற்றம் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டியது. அரசியல் இயக்கங்கள் தேர்தல்கள், விவாதங்கள் மற்றும் மக்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறுதல் ஆகியவற்றின் வழியாக மாற்றத்தை நாடும்போது ஜனநாயகம் வலுப்பெறுகிறது. அதேவேளை, கடந்தகால வன்முறைகளையும் அவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் துயரங்களையும் நேர்மையாக ஆராய்வதற்கான இடமும் அந்த அங்கீகாரத்துடன் இருக்க வேண்டும்.

3.இரண்டாவது வாய்ப்புடன் வரும் பொறுப்பு

எனது பார்வையில், ஜனநாயக வாய்ப்புகள் அனைவருக்கும் ஒரே அடிப்படையில் கிடைக்க வேண்டும் என்பதே இதில் உள்ள மிக முக்கியமான பாடமாகும்.

ஆயுதக் கிளர்ச்சி வரலாற்றைக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் தனது அரசியல் நிலையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப அனுமதிக்கும் ஒரு நாடு, போரால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களும் கண்ணியத்துடன் தமது வாழ்க்கையை மீளக் கட்டியெழுப்புவதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். அரசியல் மாற்றம் என்பது, ஒதுக்கப்படுதல், அடக்குமுறை மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் தேவை ஆகியவை குறித்த ஓர் அரசாங்கத்தின் புரிதலை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

இது இலங்கையின் தற்போதைய தலைமைக்கு ஒரு விசேட பொறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. ஒருவர் இந்நாட்டிற்குரியவர் என்ற நிலை, அவரது இனம், மதம், மொழி அல்லது அரசியல் சார்பில் தங்கியிருக்கவில்லை என்பதைச் செயல்களின் மூலம் நிரூபிக்க வேண்டும்.

தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரை, நல்லிணக்கம் அன்றாட வாழ்வில் உணரக்கூடியதாக அமைய வேண்டும். அரச நிறுவனங்களின் நியாயமான அணுகுமுறை, தமது மொழியில் சேவைகளைப் பெறுதல், தீர்மானங்களில் அர்த்தமுள்ள பங்கேற்பு, சமமான அபிவிருத்தி ஆகியவற்றின் வழியாக அது வெளிப்பட வேண்டும்.

போக்குவரத்துக் கொள்கை இதற்கான நடைமுறை வாய்ப்பை வழங்குகிறது. நம்பகமான போக்குவரத்து இணைப்புகள், ஒரு மாணவர் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்லவும், ஒரு நோயாளி மருத்துவமனையை அடையவும், ஒரு விவசாயி சந்தையை அணுகவும், ஒரு குடும்பம் தொடர்பைப் பேணவும் உதவுகின்றன. முதலீட்டுத் தீர்மானங்கள் ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் காணப்படும் இத்தகைய தேவைகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்.

4.செயற்பாட்டிற்கு வழிவகுக்க வேண்டிய சந்திப்பு

குணரத்தினத்தின் அமைச்சுப் பதவி, அவரது குடும்பத்தை இலங்கையிலிருந்து வெளியேற நிர்ப்பந்தித்த சூழ்நிலைகளை அழித்துவிட முடியாது. ரத்நாயக்கவின் அமைச்சுப் பதவி மட்டும், அவரது கட்சியைச் சூழ்ந்துள்ள வரலாற்றுக் கேள்விகளுக்குத் தீர்வாகிவிட முடியாது. ஆயினும், இந்தச் சந்திப்பு ஓர் ஆக்கபூர்வமான வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இலங்கை குறித்த வெவ்வேறு அனுபவங்களால் உருவாக்கப்பட்ட இருவர், இன்று பொதுப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும் நிலையில் உள்ளனர்.

இந்தச் சந்திப்பை வரவேற்று, இதன் தொடர்ச்சியாக என்ன நடைபெறப்போகிறது என்று கேட்பதே பொருத்தமான அணுகுமுறையாகும்.

இந்த ஒத்துழைப்பு மேலும் பாதுகாப்பான போக்குவரத்தையும் பரந்த வாய்ப்புகளையும் உருவாக்குமா? அனைவரையும் உள்ளடக்குதல் குறித்த நேர்மையான உரையாடலை ஊக்குவிக்குமா? ஒவ்வொரு சமூகத்தையும் சேர்ந்த குழந்தைகள், தமது நாட்டிலேயே தங்கியிருக்கவும், பங்களிக்கவும், தலைமை ஏற்கவும் பாதுகாப்பாக உணரக்கூடிய எதிர்காலத்தை இலங்கை உருவாக்குமா?

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஒரு சிறுமி அமைச்சராக உயர்வதற்கான வாய்ப்பை நோர்வே வழங்கியது. தனது சொந்தக் குழந்தைகளும் அதேபோன்ற அர்த்தமுள்ள எதிர்காலத்தைத் தமது நாட்டிலேயே கற்பனை செய்ய முடியும் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதே இலங்கையின் பொறுப்பாகும்.