தமிழர்களின் தேர்தல் வெற்றியைக் கொண்டாடுவது இனவாதமா? வரலாற்றை மறந்தவர்களுக்கு ஒரு பதில்!
அன்பு உறவுகளே!
இலங்கையில் காலங்காலமாகத் தமிழர்களை ஒடுக்கி, அவர்களின் அரசியல் உரிமைகளையும் தேசிய அடையாளத்தையும் அழிக்கும் வகையில் செயற்பட்ட சிங்களப் பௌத்தப் பேரினவாத அரசுகளுக்குத் துணையாக இயங்கிய ஒட்டுக்குழுக்களும், தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கு முரணான அரசியலை முன்னெடுக்கும் சில தமிழ் அரசியல் குழுக்களும், தமிழ்த் தேசிய உணர்வின் மீது வெறுப்புக் கொண்ட சில தனிநபர்களும் இன்று கனடாவில் தமிழர்கள் பெற்றுள்ள தேர்தல் வெற்றியைக் கொண்டாடுவதை இனவாத உணர்வு என்று விமர்சிக்கின்றனர்.
2026ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 26ஆம் திகதி நடைபெற்ற ஒன்ராறியோ மாகாண நகராட்சித் தேர்தலில், ரொறன்ரோ மாநகரசபைக்கு பார்த்தி கந்தவேல், நீதன் சான் ஆகியோரும், ஏஜாக்ஸ் நகராட்சிக்கு ரஞ்சித் பரணிவாசகமும் வெற்றிபெற்றிருப்பது தமிழர்கள் பெருமைப்படக்கூடிய நிகழ்வாகும்.
ஆனால், இந்த வெற்றியைத் தமிழர்கள் பெருமையுடன் கொண்டாடுவதை இனவாதம் என்று விமர்சிப்பவர்கள் மறந்துவிடும் வரலாறு ஒன்றுள்ளது.
1956ஆம் ஆண்டு சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தின் மூலம் தமிழர்களின் மொழி உரிமைகளுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகளும், அதே ஆண்டில் தமிழர்களுக்கு எதிராக முன்னெடுக்கப்பட்ட வன்முறைகளும், 1958ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இனப்படுகொலைகளும், 1977ஆம் ஆண்டு இடம்பெற்ற இனவன்முறைகளும், 1981ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணப் பொதுநூலகம் எரிக்கப்பட்ட சம்பவமும், 1983ஆம் ஆண்டு கறுப்பு ஜூலையில் தமிழர்கள் மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்முறைகளும் ஈழத்தமிழர்களின் வரலாற்றிலிருந்து அழித்துவிட முடியாதவை.
இனக்கலவரங்கள் என்ற பெயரில் நடைபெற்ற படுகொலைகள், வீடுகள் மற்றும் வர்த்தக நிலையங்கள் எரிக்கப்பட்ட சம்பவங்கள், சொத்துகள் சூறையாடப்பட்ட கொடுமைகள், தமிழ் மக்கள் தமது சொந்த மண்ணிலேயே பாதுகாப்பின்றி வாழ வேண்டிய நிலை எனத் தொடர்ந்த ஒடுக்குமுறைகளின் துயர வரலாறு, இறுதியில் 2009ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம் வரை நீண்டது.
இந்த வரலாற்றைத் தமிழர்கள் எவ்வாறு மறந்துவிட முடியும்?
தமது சொந்த மண்ணில் உயிருக்கும் உடைமைக்கும் பாதுகாப்பின்றி, குடும்பத்தினரையும் குழந்தைகளையும் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக அகதிகளாகவும் தஞ்சம் கோரியவர்களாகவும் உலகின் பல்வேறு நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களின் வரலாறு, சாதாரணமானதொரு குடியேற்ற வரலாறு அல்ல.
அது இன ஒடுக்குமுறைகளாலும் அரசியல் உரிமை மறுப்புகளாலும் போரினாலும் உருவாக்கப்பட்ட துயரமான புலம்பெயர்வு வரலாறாகும்.
அவ்வாறு புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கும் அவர்களின் அடுத்தடுத்த தலைமுறையினருக்கும் வாழ்வளித்த நாடுகளில் கனடாவும் முக்கியமான ஒன்றாகும்.
இன்று கனடாவின் ஜனநாயக அரசியல் அரங்கில் தமிழர்கள் பெற்றுவரும் முன்னேற்றங்களை அந்தப் புலம்பெயர்வு வரலாற்றிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.
குறிப்பாக, யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து தனது 16ஆவது வயதில் அகதியாகக் கனடாவுக்கு வந்த நீதன் சான், இன்று ரொறன்ரோ மாநகரசபையில் மீண்டும் வெற்றிபெற்றிருப்பது, அகதியாக வந்த ஒரு தமிழர் கனடாவின் ஜனநாயக அரசியலில் எத்தகைய உயரத்தை அடைய முடியும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டாகும்.
அதேபோன்று பார்த்தி கந்தவேல், ரஞ்சித் பரணிவாசகம் ஆகியோரின் தேர்தல் வெற்றிகளும் கனேடியத் தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல் பங்களிப்பையும் வளர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இவர்களின் தனிப்பட்ட அரசியல் கொள்கைகளையோ கட்சி சார்புகளையோ அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால், தமிழர்கள் என்ற அடையாளத்துடன் கனடாவின் பொதுவாழ்வில் அவர்கள் அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தைத் தமிழர்கள் பெருமையுடன் கொண்டாடுவதில் என்ன தவறு இருக்கின்றது?
இதனை கனேடியத் தமிழர்கள் மட்டுமல்லாது, இலங்கையில் நடைபெற்ற இன ஒடுக்குமுறைகளாலும் போரினாலும் புலம்பெயர்ந்து உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் வாழும் ஈழத்தமிழர்களும் தமது சமூகத்தின் முன்னேற்றமாகக் கொண்டாடுவதற்கு உரிமையுடையவர்கள்.
இங்கு இன்னுமொரு வரலாற்று உண்மையையும் நினைவுபடுத்த விரும்புகின்றேன்.
இலங்கையில் தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட இன ஒடுக்குமுறைகளையும் தமிழின அழிப்பாகத் தமிழர்கள் நினைவுகூரும் துயர வரலாற்றையும் உலகிற்கு எடுத்துக்கூறும் வகையில், கனடாவின் பிராம்ப்டன் நகரிலுள்ள சிங்குசி பூங்காவில் தமிழின அழிப்பு நினைவுச் சின்னம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.
2025ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 10ஆம் திகதி திறந்துவைக்கப்பட்ட அந்த நினைவுச் சின்னம், இலங்கையில் உயிரிழந்த தமிழர்களை நினைவுகூருவதற்கும், அவர்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்களை அடுத்த தலைமுறையினருக்கு எடுத்துக்கூறுவதற்குமான நினைவிடமாக விளங்குகின்றது.
தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்களை நினைவுகூருவதற்குக் கனடாவில் நினைவுச் சின்னம் அமைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், அதே நாட்டில் தமிழர்கள் ஜனநாயக அரசியலில் அடையும் வெற்றியைத் தமிழர்கள் கொண்டாடுவதை இனவாதம் என்று விமர்சிப்பது எந்த வகையில் நியாயமாகும்?
இலங்கையில் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட காலத்தையும், அவர்களின் உயிர்களும் உடைமைகளும் பாதுகாப்பற்றிருந்த சூழலையும் மறந்துவிட்டு, இன்று புலம்பெயர் தமிழர்களின் அரசியல் முன்னேற்றத்தை மட்டும் இனவாதக் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பது வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள மறுக்கும் மனநிலையையே வெளிப்படுத்துகின்றது என்பதே எனது கருத்தாகும்.
சிங்களப் பௌத்தப் பேரினவாத அரசியலுக்குத் துணையாகச் செயற்பட்டதாக நான் விமர்சிக்கும் ஒட்டுக்குழுக்களும், தமிழ்த் தேசிய அரசியலை எதிர்க்கும் சில அரசியல் தரப்பினரும், தமிழ்த் தேசிய உணர்வின் மீது வெறுப்புக் கொண்ட சில தனிநபர்களும் ஒரு விடயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் அரசியலையும் செயற்பாடுகளையும் விமர்சிப்பதற்கு எவருக்கும் உரிமையுண்டு. ஆனால், விடுதலைப் புலிகள் மீதான எதிர்ப்பையே காரணமாகக் கொண்டு தமிழர்களின் தேசிய அடையாளத்தையும், அவர்களின் வரலாற்றுத் துயரங்களையும், புலம்பெயர் சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தையும் இழிவுபடுத்துவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும் தமிழ்த் தேசிய உணர்வும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்டிருந்தாலும், தமிழர்களின் மொழி, இனம், பண்பாடு, அரசியல் உரிமைகள் என்பவை எந்தவொரு இயக்கத்திற்கும் மட்டுமே சொந்தமானவை அல்ல.
தமிழ்த் தேசிய உணர்வு என்பது விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் உருவாவதற்கு முன்பிருந்தே தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்தில் வேரூன்றியிருந்த ஒன்று என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.
புலி எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் தமிழர்களின் தேசிய அடையாளத்தையே எதிர்ப்பவர்களும், தமிழர்களின் வரலாற்றுத் துயரங்களை மறைப்பவர்களும், புலம்பெயர் தமிழர்களின் வெற்றிகளைக் கொச்சைப்படுத்துபவர்களும் தமது நிலைப்பாட்டை வரலாற்றின் முன்னால் நியாயப்படுத்த வேண்டியவர்கள்.
தமிழர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்குத் துணைநின்றவர்களின் செயற்பாடுகள் ஆவணப்படுத்தப்பட வேண்டும். குற்றச்செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் இருந்தால் அவர்கள் சட்டத்தின் முன்னால் பொறுப்புக்கூற வேண்டும். அதேவேளை, அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளை ஜனநாயக வழியில் எதிர்கொள்வதே தமிழர்களின் அரசியல் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்தும்.
ஒரு காலத்தில் இலங்கையில் தமது உயிரையும் உரிமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியாமல் வெளியேறிய தமிழர்களும், அவர்களின் குடும்பங்களும், அடுத்தடுத்த தலைமுறையினரும் இன்று கனடா, பிரித்தானியா, ஐரோப்பிய நாடுகள், அவுஸ்திரேலியா உள்ளிட்ட உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் கல்வி, பொருளாதாரம், சமூக சேவை, அரசியல் ஆகிய துறைகளில் தமது திறமையையும் ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர்.
அவர்களின் முன்னேற்றம் அந்தந்த நாடுகளின் ஜனநாயக அமைப்புகளும் சமூக வாய்ப்புகளும் வழங்கிய சூழலிலும், அவர்களின் தனிப்பட்ட உழைப்பிலும் உருவானதாகும்.
அதேநேரத்தில், அந்த வெற்றிகளுக்குப் பின்னால் உள்ள புலம்பெயர்வு வரலாற்றையும் தலைமுறைகள் கடந்து தொடரும் தமிழர்களின் அடையாள உணர்வையும் புறக்கணித்துவிட முடியாது.
தமிழர்களின் தேர்தல் வெற்றியைப் பெருமையுடன் கொண்டாடுவது மற்றொரு இனத்தின் தோல்வியைக் கொண்டாடுவதாகாது.
அது மற்றொரு இனத்தை இழிவுபடுத்துவதுமல்ல.
மாறாக, தமது வரலாற்றையும் தமது மக்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்களையும் நினைவுகூர்ந்து, அவற்றைக் கடந்து புதிய தலைமுறையினர் அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தைப் பெருமையுடன் பாராட்டும் உணர்வாகும்.
இந்த உணர்வை இனவாதம் என்று விமர்சிப்பவர்கள் முதலில் ஒரு வரலாற்றுக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்.
தமிழர்கள் தமது சொந்த மண்ணிலிருந்து அகதிகளாக வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏன் உருவானது?
அதற்கான அரசியல் காரணங்களையும், அந்தப் புலம்பெயர்வுக்குப் பின்னால் உள்ள மனிதத் துயரங்களையும் புரிந்துகொள்ளாமல், புலம்பெயர் தமிழர்களின் வெற்றியைக் கொண்டாடுவதை இனவாதம் என்று கூறுவது வரலாற்றை மறைக்கும் முயற்சியாகவே எனக்குத் தெரிகின்றது.
தமிழராகப் பிறந்ததற்காகத் தமது சொந்த மண்ணில் உரிமை மறுக்கப்பட்ட மக்களின் சந்ததியினர், இன்று புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் ஜனநாயக உரிமைகளுடன் அரசியல் அரங்கில் முன்னேறி வருகின்றனர்.
அந்த முன்னேற்றத்தைப் பெருமையுடன் கொண்டாடுவது தமிழர்களின் உரிமை.
தமிழர்களின் அடையாள உணர்வு இனவாதம் அல்ல. தமது வரலாற்றை மறக்காமல், தமது மக்களின் முன்னேற்றத்தைப் பெருமையுடன் கொண்டாடும் உணர்வே அது!
சுவாமி சங்கரானந்தா
